W czasie gdy Armia Czerwona zbliżała się do Warszawy, Naczelny Wódz 11 sierpnia 1920 r. wydał rozkaz nakazujący zebranie wszystkich czołgów i zgrupowanie ich w odwodzie na Pradze. Mimo ogromnych wysiłków ze strony dowództwa pułku, z chwilą podjęcia przygotowań do obrony na przedmościu zdołano zgromadzić na Pradze jedynie 23 czołgi z 4. i 5. kompanii.

Później, w drugim dniu bitwy warszawskiej po dotarciu części czołgów z 1. i 2. kompanii ich liczba wzrosła jednak tylko do 48. Rozwój sytuacji operacyjnej w rejonie Radzymina sprawił, że zgrupowane czołgi ponownie rozdzielono, a poszczególne plutony kierowano na najbardziej zagrożone odcinki frontu. Brały udział w walkach pod Radzyminem, Dybowem i Okuniewem w znaczący sposób wzmacniając siłę uderzenia oddziałów polskiej piechoty. 17 sierpnia 15. Dywizja Piechoty wykonująca uderzenie z przedmościa praskiego na Mińsk Mazowiecki, została wzmocniona trzema pociągami pancernymi i pięcioma plutonami czołgów. Był to pierwszy w Polsce przypadek użycia w walce większego zgrupowania pancernego. Wsparcie 15. Dywizji Piechoty zgrupowaniem pancernym pozwoliło szybko zdobyć wyznaczone miasto, a jednocześnie odciążyło siły 4. Armii nacierającej w ramach zgrupowania uderzeniowego znad Wieprza

Z kolei 18 sierpnia zgrupowanie pancerne zostało przydzielone 5. Armii gen. Władysława Sikorskiego w celu odcięcia dróg odwrotu siłom sowieckiej 4. Armii i III Korpusu Kawalerii wycofującym się spod Torunia i Płocka w kierunku północnym do Prus Wschodnich i północno-wschodnim na Litwę. 21 sierpnia czołgi 2. kompanii wsparły natarcie 22. Pułku Piechoty w wypadzie na południowy zachód od stacji Krośnica, gdzie wzięto do niewoli duży oddział bolszewickiej 55. Dywizji Strzelców. Tego dnia zdobyto również Mławę. Następnie blokowano kierunki odwrotu sił bolszewickich, patrolując wzdłuż linii kolejowej Mława-Działdowo. Podczas realizacji tych zadań 22 sierpnia pod Wyszynami doszło do starcia polskich pociągów pancernych z siłami III Korpusu Kawalerii Gaj-Chana. Mimo determinacji polskich załóg blokada została przerwana i znaczna część sił bolszewickich wyrwała się z okrążenia. Do 26 sierpnia zgrupowanie pancerne patrolowało wyznaczony odcinek, po czym wróciło do Warszawy pozostając do zawieszenia broni w odwodzie Naczelnego Dowództwa.