Jeszcze w czerwcu 1917 r. prezydent Francji Raymond Poincaré wydał dekret o utworzeniu armii polskiej, początkowo pod dowództwem francuskim, zaś od października 1918 r. pod dowództwem gen. Józefa Hallera.

Od sierpnia 1917 r. w Paryżu działał Komitet Narodowy Polski z prezesem Romanem Dmowskim. Jego przedstawiciel został akredytowany przy rządzie francuskim. Francja, zimą 1919 r., uznała de iure rząd Ignacego Jana Paderewskiego i niepodległość Polski, a 2 kwietnia, jako pierwsze państwo w świecie, nawiązała z nią stosunki dyplomatyczne. Podczas konferencji pokojowej w Paryżu Francja zdecydowanie popierała polskie postulaty graniczne. Od lutego 1919 r. działała polityczna Misja Międzysojusznicza w Polsce, której przewodniczącym był amb. Joseph Noulens a od wiosny Francuska Misja Wojskowa, którą kierował gen. Paul Prosper Henrys. Francuska Misja Wojskowa w Polsce została utworzona zgodnie z wolą Józefa Piłsudskiego i Prezydenta Raymonda Poincaré. Przypieczętowała porozumienie polityczne i wojskowe łączące Paryż i Warszawę po zakończeniu pierwszego światowego konfliktu zbrojnego. Połączyła również obydwie armie wokół wspólnego celu, jakim był powrót Polski do rodziny suwerennych państw dysponujących własnymi siłami wojskowymi.

W sierpniu 1920 r. oficerowie francuscy zostali skierowani do polskich dywizji frontowych. Generał Maxime Weygand został doradcą w Sztabie Generalnym Wojska Polskiego i konsultował plan decydującego kontruderzenia w Bitwie Warszawskiej. W wywiadzie dla prasy polskiej tak skomentował Bitwę Warszawską: „To zwycięstwo […] jest zwycięstwem polskim. Operacje wojskowe zostały wykonane […] na podstawie polskiego planu operacyjnego”. Paryż wyposażył ponadto w 120 czołgów Renault FT-17 Błękitną Armię generała Józefa Hallera, która uczestniczyła w działaniach wojennych przeciwko Armii Czerwonej.